Een dansend gevoel bij zonsondergang

Zwaan op de Tolplas

Zwaan bij zonsondergang op de Tolplas

Een elegante zwaan dreef over de plas. De avondzon weerkaatste haar stralen op het wit van haar veren. Ik kreeg er een dansend gevoel van. Niet zo gek want pas geleden zag ik een balletuitvoering van het zwanenmeer van Tsjaikovsky  door het ballet van de staatsopera van Tatarstan.

Op het toneel stonden een paar ouderwetse geluidsboxen en daaruit klonk een krakerige, enigszins zwevende versie van Tskajkovski’s ballet. Ik vroeg me af waarom ze met de technieken van de moderne tijd zoiets konden draaien, maar toen het ballet begon, begreep ik het. Elk detail, elke pas en elke beweging was exact afgestemd op de muziek. Een andere muziekversie zou waarschijnlijk betekenen dat de timing van de choreografie volledig opnieuw ingestudeerd moest worden.

Ik raakte in vervoering door de fraaie bewegingen, passen en draaiingen van die uitmuntende dansers. Algauw hoorde ik het kraken van de muziek niet meer en ging ik op in de eindeloze uitdrukkingen van de lichamen die daar op het toneel te voorschenen. Ik keek gefascineerd naar de dansers die elke schakering van een emotie konden uitdrukken met hun lichaam. In mijn verbeelding zwierde ik met ze mee en kon ik de emoties die ze uitbeelden, door me heen voelen gaan.

Ik zag hoe de prins zijn liefde overbracht aan zijn geliefde. Ik voelde zijn verdriet toen het meisje voor zijn ogen in een prachtige witte zwaan veranderde. Ik zag zijn woede toen hij ontdekte dat het meisje in de ban was van een boze tovenaar. Ik zag zijn hartstocht toen hij eeuwig trouw zweerde aan de betoverde zwaan.

Daarna verwenste ik de boosaardige tovenaar die wist dat de betovering verbroken zou worden als de prins zijn woord zou houden. Ik zag het bedrog van de tovenaar die de prins liet verleiden door zijn eigen dochter die sprekend op het andere meisje leek. Ik zag de wanhoop van de prins toen hij er achter kwam dat hij was bedrogen en zijn trouwbelofte aan het verkeerde meisje had gegeven.

Ik zag en beleefde het hele verhaal zonder dat er een woord in werd gesproken. Alles werd uitgedrukt in gebaren, bewegingen en muziek. Zo zou ik het ook willen.

Toen werd mijn betovering plotseling verbroken. Ik zag de zwaan in de verte wegzwemmen. Hoe vreemd eigenlijk, bedacht ik me, dat we geleerd hebben om onze gevoelens juist zo goed te verbergen. Wat jammer dat al die romantische gevoelens zo vaak verdwenen achter een brei van woorden.

Toen ik pas verliefd was, had ik ook geen woorden nodig gehad, herinnerde ik me nu. De zwaan daar op het water en het ballet van Tsjaikovski hadden eenzelfde verliefde gevoel kunnen oproepen. De betovering zat blijkbaar in mijzelf. Ik had me laten betoveren door het ballet en door die zwaan daar op het water tijdens de romantische zonsondergang. Het dansende, elegante gevoel werd weer even sterker. Ik genoot ervan en liet het gebeuren.

Over Karina de Groot

Ik ben gz-psycholoog en coach. Ik help mensen om zich te beschermen tegen stress, en makkelijker en met veel zin in het leven te staan. Met behulp van de zelfbeeldtest geef ik mensen psychologische hulp om dit voor elkaar te krijgen.
Dit bericht werd geplaatst in Psy-Image, Zonnestralen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s